Równowaga między dwaniem a braniem warunkiem udanego związku

Wszystko pięknie, ale jeśli się trafi na partnera, który nie umie dawać, albo się już przyzwyczaił do tego, że to zawsze ja coś mu daję, to nie jest już tak pięknie...

Nie mogę już liczyć na jego dobrą wolę, na to,że się odwdzięczy za moje dary...

Czuję się tak, jakbym ofiarowała mu już wszystko co mam, a on wogóle nie czuje się w obowiązku odwdzięczyć mi się za to.

Czuję się wypalona...

wiem cos o tym dlatego ze tkwie w tym zwiazku bez zadnej wzajemnosci. i tez nie chce mi sie juz zyc bo nie umiem zyc bez uczucia.a co do zajmowania sie soba tylko to skonczylo by sie na tym ze oddalilibysmy sie do tego stopnia ze pewnie bysmy sie juz dawno rozeszli a tego bardzo sie boje bo mam 2 dzieci malutkich a nie mam juz sily sie wysilac a w zamian oni dostaje kompletnie nic

ja też mam problem w związku, który wisi na włosku nie mam juz sił.... Mój partner zaczoł totalnie mnie olewać, praca i koledzy jest ważniejsza niż ja. Mówi ,że mnie kocha a ja tego nie odczuwam. Czuję, że się od siebie oddalamy coraz bardziej. Nie możemy się też dogadać jemu bardzo ciężko przychodzi poważna rozmowa. Zbywa mnie słówkami typou :"dobra, da sę załatwic" albo naskakuje na mnie z nerwami, odzywa się w sposób niekulturalny. Czy terapia psychologa w takiej sytuacji pomoże?

ostatnio mój chłopak się ode mnie odsunął... wszystko jest dla niego ważne tylko nie ja... potrafi tylko brać a nie dawać... dziś pokłóciłam się z rodzicami... poszłam do niego bo myślałam że mi pomoże, byłam pewna że jest w domu, a okazało się że dobrze sie bawi z kolegami... potraktował mnie jakbym nic dla niego nie znaczyło... zrozumialam ze mogę polegać tylko na sobie... ja już tego nie wytrzymuję... moja psychika tego nie wytrzymuję... zaczynam myśleć o samobójstwie...

No właśnie a co z tym który twierdzi że nie umie dawać.

Jestem z nim od 7 lat i co jakiś czas wybuchają między nami awantury - oczywiście na zasadzie że to ja jestem obrażona.. Ale jak tu nie być jeśli on jest zimny,nieczuły, oschły...mówię tu o jego czułości.Twierdzi że nie potrafi okazywać uczuć( co dla mnie jest bzdurą bo każdy umie) jesteśmy tyle czasu ze sobą i nadal nie usłyszałam "kocham " z jego ust..już tyle razy rozmawialiśmy na ten temat i za każdym razem "lepiej" było przez chwilę, lecz po pewnym czasie znów okazywało się że ja się staram, że szukam, że inicjuję..a on -pan i władca - czekał ( albo i nie) na zaczepki..Jeszcze w życiu się nie zdarzyło żeby sam przyszedł, mnie pocałował, przytulił...a tego mi brakuje jak powietrza...

rozmowy zmieniły się w awantury i ciche dni... a on jest taki sam cały czas- nawet nie stara się zaangażować w związek mając świadomość czego mnie brakuje, ani próbować siebie zmienić...Nie wiem czy jest sens to dłużej ciągnąc bo szkoda czasu na to byśmy się kłócili czy "nie odzywali"tygodniami.Ostatnio dzieje się jeszcze lepiej..Przez to wszystko przestał liczyć się z moim zdaniem..Ma być tak jak chce On... bo jak jest inaczej to jest źle a nawet jeszcze gorzej...Ja mam brać pod uwagę jego zdanie - on nad moim może pomyśleć ale i tak z góry ma inne...Co zrobić bo ja już powoli mam tego dość.Jak tak ma być już zawsze to naprawdę szkoda mi już tego zmarnowanego czasu, ale też szkoda mi tego czasu który już w ten związek włożyłam a jest go sporo...

Miałam podobnie.on znikał rano do pracy .wracał późno w nocy coraz częściej po alkoholu-zmuszał mnie do

,,dawania''co nie było przyjemne.koledzy to była swiętość.dla mnie nie było kwiatka, miłego słowa ,spaceru itp wg niego wina była moja bo się,,czepiam i chcę bog wie czego''

Rozeszliśmy się po 10 latach małzeństwa została córka.

Czytając powyższe komentarze , mogę śmiało stwierdzić , że nie tylko ja mam problemy w związku:(. Jak odczytałam historię Mony to słowo w słowo mogę powiedzieć to samo i aż mi przykro to stwierdzać. Różnica polega tylko na tym , że ja w obecnym związku jestem już od 9 lat i nawet nie wiem jak to się stało, że nadal jestem i nie odeszłam, to się chyba nazywa profesjonalnie brakiem wartości siebie. Bo gdybyśmy miały więcej wiary w siebie to nie tkwiłybyśmy z partnerami którzy nas nie doceniają, nie zauważają, i wykorzystują do tzw. brudnej roboty. Moje drogie Panie pierś do przodu nie żyjemy w średniowieczu. Wiem łatwo powiedzieć, ale jak się kogoś kocha to trudno jest odejść, ale czasami należy pójść za głosem rozsądku niż później płakać , że zmarnowało się całe życie a dany partner bez żadnych skrupułów nas zostawił w imię tego , że zaczęłyśmy mieć własne zdanie. To przykre, ale taka jest brutalna rzeczywistość, dlatego należy reagować zanim będzie na to za późno. Moim mottem stało się hasło "Nie docenisz , dopuki nie stracisz natomiast stracisz ,jeśli nie docenisz " To hasło kierowane dla tych Panów , którzy nie wiedzą jakie skarby mają w domu. :) Pozdrawiam miłe Panie

jestem w związku z chłopakiem ponad rok. Ale to nie jest dobry związek. To toksyczny związke. Zdaje sobie z tego sprawe. Zanim zaczelismy byc razem wiele osob mowilo mi ze to nie chlopak dla mnie...ale ja sprobowalam dalam szanse, tyle tylkoze teraz gdy jest zle nie daje tego po sobie poznac...nie chce udowodnic im ze jednak mieli racje. I tym samym troche sie odsuwam od nich. Moj chłopak nie lubi nikogo z moich znajomych. Nie cierpi mojej przyjaciolki, odunelam sie od niej zeby miec spokoj i zeby sie nie klocic z nim z tego powodu. Jest zazdrosny i czuje sie osaczona przez niego.

Nie jest potforem, potrafi byc czuly, kocham go w tych momentach ale są takze sytuacje kiedy go nie nawidze, CZuje ze marnuje czas. Czuje sie samotna bo oprocz niego powoli nie mam nikogo. Wszyscy sie oduwaja albo ja robie sie na dystans. A czamu robie sie na dystans...bo jemu nie pasuja moi znajomi.

Czuje jak przez palce przelatuje mi zycie i mlodosc. Mam 23 lat. Przez ten zwiazek straciłam pewność siebie, nie jestem juz ta sama usmiechnieta dziewczyna, dziewczyna o ktorej inni pamietali.

Dochodza mnie sluchy ze kazdemu jest mnie szkoda...ze jestem z takim chlopakiem.

Ale ja nie wiem co mam robic, zdaje sobie sprawe z tego ze to nie tak powinno byc...ale nie wiem co robic. Gdy zaczynamy rozmawiac to on uwaza ze probuje go zmienic i ze nic mi nie pasuje. ze sie czepiam...i jest awantura....i pod wplywem jego zlosci, tonu glosu....zamykam sie. Nie jestem w stanie nic z siebie powiedziec. Boje sie bo wszystko co mowie jest zle....i sobie wymyslam.

Nie wiem co robic. Wariuje juz:(

Podstawowe wartości takie jak bezinteresowność, dobroć, przebaczenie nigdy nie wychodzą z mody. Ale druga strona dobrego dawania jest tez troszczenie się o własne granice. Dawanie nie powinno być ze słabości, ale z siły i w wolności, inaczej nie jest już wartością. maga